الن برستین

الن برستین (متولد ادنا رائه گیلولی؛ ۷ دسامبر ۱۹۳۲) یک هنرپیشه آمریکایی است. او که به خاطر ایفای نقش زنان پیچیده در درام شناخته شده است، جوایز متعددی از جمله یک جایزه آکادمی، یک جایزه تونی، و دو جایزه پرایمتایم امی دریافت کرده است که او را به یکی از معدود بازیگرانی تبدیل کرده است که به «تاج سه گانه بازیگری» دست یافته است. او همچنین یک جایزه بفتا و یک جایزه گلدن گلوب دریافت کرده است.

برستین اولین بازی خود را در برادوی در Fair Gam انجام دادe در سال 1957 قبل از برنده شدن جایزه تونی برای بهترین بازیگر زن در نمایشنامه برای Same Time, Year Next (1975). او جایزه آکادمی بهترین بازیگر زن را در نقش بیوه آلیس هایت در درام عاشقانه مارتین اسکورسیزی (آلیس دیگر اینجا زندگی نمی‌کند) (1974) دریافت کرد. دیگر نقش‌های نامزد اسکار او در «آخرین نمایش تصویر» (1971)، «جن‌گیر» (1973)، «همان زمان، سال بعد» (1978)، «رستاخیز» (1980)، و «مرثیه‌ای برای یک رویا» (2000) بودند. دیگری اواز جمله فیلم‌های قابل‌توجه می‌توان به هری و تونتو (1974)، «چگونه یک لحاف آمریکایی بسازیم» (1995)، «اسرار الهی خواهرخواندگی یا یاا» (2002)، «دبلیو» (2008)، «بین‌ستاره‌ای» (2014)، «عصر آدالین» (2015)، «2015» و

او برنده جوایز Primetime Emmy برای نقش مهمان در درام قانونی NBC Law & Order: Special Victims Unit (2009) و نقش مکمل در مینی سریال سیاسی حیوانات سیاسی شبکه ایالات متحده آمریکا (2013) شد. اونقش‌های نامزد امی او عبارتند از: Pack of Lies (1988)، خانم هریس (2005)، عشق بزرگ (2008)، روز پیش‌نویس، گل‌ها در اتاق زیر شیروانی (هر دو در 2014)، و خانه پوشالی (2016). از سال 2000، او رئیس استودیوی بازیگران، یک مدرسه نمایش در شهر نیویورک بوده است. در سال 2013، او برای کارهایش روی صحنه به تالار مشاهیر تئاتر آمریکا راه یافت.