آخرین بازی سِیستا

در این درام روان‌شناختی تیره و افسرده، رقابت بین احساسات درونی مرد و جامعه‌ای که این احساسات را در قالب محدود کننده‌ای قرار می‌دهد، فضا را سایه‌گون نگه می‌دارد. ویکتور به تنهایی به تعطیلات تابستانی خود در جزایری می‌رود تا به این بهانه برای مغازه همسرش در استکهلم آنتیک پیدا کند. ازدواجش ناموفق است و یا بدتر—او پیش از ترک خانه با همسرش تجاوز کرده و به خیال‌های شهوانی گرفتار است. در جزایر با دختربچه ای دوست می‌شود که مادرش از نظر روانی دچار اختلال است و توسط شوهرش در اتاقی قفل شده نگهداری می‌شود. ساکنان جزیره همچون ویکتور بازگو نشده و هر ارتباطی خشک و مصنوعی است. تبعید شدن ویکتور آرام آرام فرو می‌ریزد و اقداماتی ناگهانی و خشونت‌آمیز را برای تغییر زندگی مادر زندانی انجام می‌دهد—اما کارساز نیست و هیچ چیز نتیجه نمی‌دهد—و کارهای آخر او نشان می‌دهد که شاید تمایلی به ترک کردن با سادگی ندارد