بدون شک، آنجلیکا در بحران به سر می‌برد. مادرش به تازگی درگذشته، او باید خانه دوران کودکی‌اش را تخلیه کند چون قرار است ویران شود، به نظر می‌رسد جدایی از شریک قبلی زندگی‌اش را پشت سر نگذاشته و در آستانه چهل سالگی قرار دارد. بدون هیچ ایده‌ای درباره چگونگی مقابله با این مسائل، به گذشته پناه می‌برد: او مخفیانه در خانه کودکی‌اش پنهان می‌شود و در حالی که دیوارها اطرافش در حال فرو ریختن هستند، واقعیت مبهم می‌شود. آنجلیکا در پناهگاه و در عین حال دامی که خانه‌اش است، کم‌کم خود را از دست می‌دهد و با مادرش یکی می‌شود. دلفینا کاستانیو داستانی موجز و شوم خلق کرده، آکنده از صداها و سایه‌های آشفته‌کننده، فیلمی که در آن یک قاب‌بندی، یک نت موسیقی یا یک حرکت دوربین می‌تواند کاغذدیواریِ در حال بلند شدن را به یک تهدید، یا projection یک تصویر اسلاید را به یک شبح تبدیل کند. و بدین ترتیب آنچه می‌توانست یک درام خانوادگی باشد به یک تریلر روان‌شناختی بدل می‌شود: آنجلیکا سوگواری را به یک داستان ترسناک تبدیل می‌کند.