خط داستانی
سال одноست و پپیتا و ماری کارمن هر بعد از ظهر با هم می مانند تا تنها بودن در جنگ را کنار بگذارند. بین دکمه ها و گره های کاموا درباره زندگی، آرزوها، رویاها و عشق گفتگو می کنند، اما آن بعد از ظهر نمی دانستند چه سرنوشتی در انتظارشان است. در پایان ثابت می کنند که زندگی مانند دوختن و آواز است... هر چیزی شروعی است.
